Brief aan Ted

Brief aan Ted

Vliegen met een gebroken vleugel gaat niet. Of in ieder geval verschrikkelijk moeizaam. Het put je uit. Want naast in de lucht te blijven probeer je ook om iedereen die aan je voorbij schiet het idee te geven dat er niks aan de hand is, dat je nog uren zo door zou kunnen gaan. 
Maar dat is niet zo. Na een aantal kilometer gaat het niet meer. Je andere vleugel kan het gewicht niet meer aan en je vliegt scheef en het doet pijn en alles wat je dan nog kan doen is je laten vallen, in een wolk van veren, wachtend tot de grond verlichting brengt. 
Snap je het nu?
Of wacht. Nog een ander voorbeeld.
Je bent een jonge mus die vrolijk rondvliegt tussen de bomen. Nog niet lang uit het ei, nog onbewust van de gevaren die zich achter elke boom schuil kunnen houden. En opeens verschijnt er een enorme adelaar boven je. Je wil naar hem toe, om zijn veren van dichtbij te  bekijken en hem te vragen hoe hij dat doet, zo goed vliegen. Maar als je dichterbij komt, zie je hoe kwaad hij kijkt en hoe scherp zijn snavel is en vlieg je snel terug. Maar de adelaar zet de achtervolging in en je vliegt sneller en sneller, bang voor wat hij met je zou doen als hij je te pakken krijgt. Hij geeft niet op, de adelaar. Hij wordt niet moe. Dus je vliegt en vliegt tot je al je gevoel van tijd verloren bent en het enige wat je nog kan denken is: sneller. Sneller, verder, harder. 
Begrijp je het nu? Snap je nu hoe het voor mij was, altijd? Want naast die vliegende mus werd er ook van mij verwacht dat ik echtgenote was. En moeder en schoonzus en vriendin. Dochter. Dichter. En op een gegeven moment maakt dat je kapot.
Dat had je kunnen weten. 
Je beschrijft me als een beschadigd persoon. Als iemand waar niet mee te leven valt en die niet weet hoe te functioneren in de maatschappij. Als een vrouw die door haar jaloezie al haar relaties verwoest en die geobsedeerd is met haar eigen succes. Dat doe je goed. Maar je moet niet doen alsof je dat niet aan zag komen. Alsof mijn persoonlijkheid je overviel. Je wist het vanaf het eerste moment. Je had je kunnen laten afschrikken door de wond die ik bij je aanbracht, je kunnen terugtrekken uit zelfbescherming, alle adviezen van vrienden en familie kunnen opvolgen, kunnen luisteren naar de sterren. Maar dat deed je niet. Dus gaf ik me aan je over en kon je niet meer terug. 
Dat wist je best. 
Ik had iemand nodig die het leven met mij aankon. Want zelf lukte het me niet meer. Iemand nodig waarvoor ik kon gaan leven. Want voor mezelf deed ik het niet meer. Iemand die voor me zou ademen, mijn ledematen voor me in beweging zou brengen, de gesprekken met al die mensen voor me zou voeren. Dat is nogal een verantwoordelijkheid. Dat snap ik wel. 
Maar dat wist jij ook. 
Je liet me zien hoe het was om te leven. Je liet het me voelen. Hoe pijnlijk, hoe afschuwelijk, hoe angstaanjagend. Maar ook hoe energiek en uitbundig en mooi. Hoe het het helemaal waard was, om te leven met jou. En toen pakte je alles weer van me af. 
Had het dan niet gedaan! Had me laten liggen in de kruipruimte, overspoeld door mijn eigen kots en ellende. 
Ik was gedoemd om zo te sterven. Dat was mijn lot. Het zit in de familie. Het was niet de vraag of. Het was de vraag wanneer. En waar en hoe en waarom. Of nee, een reden had ik niet echt nodig. Die werd me als kind zó in mijn schoot geworpen en heb ik de rest van mijn leven met me mee moeten slepen. Tot er geen beweging meer in kwam. 
En dat wist jij allemaal. 
Ik koos voor de makkelijkste dood na het moeilijkste leven. Dat is wat ik had verdiend. Ik was geen verantwoording verschuldigd aan jou. Ik had je mooie jaren gegeven. Een dochter om van te houden. Stof om over te schrijven. Daarom deed ik wat ik zoveel eerder had moeten doen. 
Dat had je moeten weten. 
 

Door Liz Abels (St. Odulphuslyceum)

Recente Blog

Gooise Inktaap goes Caribbean!
Danielle Besançon en Vera Kampers
Brief aan Ted
Liz Abels
Een wereld van overeenkomst
Gepco de Jong en Nicole de Weert

Meld Je AanMeld Je Aan

Altijd op de hoogte blijven over De Inktaap? Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief!

Volg onsVolg ons

Word FanWord Fan

Powered by Passionate Bulkboek

Passionate Bulkboek ontwikkelt activiteiten voor jongeren met als doel hen te interesseren voor culturele uitingen in het algemeen en letteren in het bijzonder. Jongeren worden bereikt via educatieve projecten in het voortgezet onderwijs en vrijetijdsproducten die zich op dezelfde jongeren richten.

Lees Meer